DOKKUM - Muzikanten, die een favoriete popgroep met een imitatie eer willen betonen, doen er goed aan de originele sound van zo'n groep zo dicht mogelijk te benaderen. Met 'sound' staat of valt gewoon alles. Dat hebben de zes muzikanten, die momenteel als De Egels de Nederlandse theaters afgaan met muziek van The Eagles, heel goed begrepen.
Hun naam 'Egels' (gelet op een juiste vertaling zou het 'Adelaars' moeten zijn) getuigt zelfs al van het puur gericht zijn op klankovereenkomsten. Wat het musiceren betreft houdt dit in, dat de zang van Glenn Frey bij hen verdeeld is over twee personen en dat iemand zingt als drummer Don Henley, maar de slide-gitaar van Joe Walsh daarbij hanteert.
Over de taakverdeling binnen de groep is door Arto Boyadjian, Ivo Dinkelaar, Ruben van Mastrigt, Jaco van der Steen, Bart Wagemakers en Dennis Wind zeer goed nagedacht. Iedereen weet in welk nummer hij de leadzang voor zijn rekening moet nemen en welk instrument hij op welk moment moet bespelen. Met name de keuze uit gitaren is groot, zoals zaterdagavond bleek in theater De IJsherberg in Dokkum, waar deze instrumenten tussen toetsen en drums in slagorde stonden opgesteld, voordat de muzikanten er doelgericht op afstevenden om hun concert te openen. Met 'Take It Easy' namen zij het Dokkumer publiek meteen voor zich in. Ze manifesteerden zich vanaf de allereerste noot als een hecht collectief en zongen weergaloos mooi meerstemmig. Na het derde nummer, 'Lyin' Eyes', vertelde men het een en ander over de zogenaamde 'Lyin' Guys' (t.a.v. vrouwen), oftewel The Eagles.
Rennie VeenstraDe Amerikaanse country-rock-formatie, die begon als begeleidingsband van Linda Ronstadt en die vooral in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw grote successen behaalde. Het allergrootste succes van Glenn Frey, Joe Walsh, Don Felder, Randy Meisner en Don Henley was ongetwijfeld '(Welcome Back to) Hotel California'. Om dit nummer geheel in stijl te kunnen uitvoeren, wierpen De Egels een heuse tweestelige gitaar in de strijd. Het prachtige nummer deed dienst als slotclimax voor de pauze, zoals 'Desperado' uiteindelijk de kroon zette op de nummers na de pauze. Alhoewel er qua stijl en sfeer veel variëteit werd geboden, waren de bijzonder mooie solozang (van wie dan ook) en de perfecte meerstemmigheid, met veel kopstem-gebruik, constante factoren. Niet alleen de instrumentale begeleiding was een feest, ook die van de filmbeelden was uitermate fraai. 'Witchy Woman' kreeg een verrassende illustratie, maar ook 'New Kid In Town', 'One Of These Nights', 'Peaceful Easy Feeling', 'Hell Freezes Over', 'Life In The Fast Lane' en 'Best Of My Love'. Laatstgenoemd nummer werd met louter gitaarbegeleiding en minimale ritmische ondersteuning ten uitvoer gebracht. Dat wil zeggen met een aantal decibels minder dan het omringende repertoire.
Alleen de toegift won het wat dat betreft van dit nummer. Deze werd door De Egels, close geformeerd vóór op het podium, in close harmony en gedeeltelijk a capella, zonder enige versterking gezongen. 'There Are Stars In The Southern Sky' kon woordelijk worden verstaan en bewees eens te meer de zangkwaliteiten van De Egels!